Column: voetbalschool stress of balplezier
Kijkt u nog wel eens naar een veldje met pupillen? Het is een prachtig gezicht. Althans, dat zou het moeten zijn. In mijn eigen jeugd was voetbal simpel: je had een bal, een paar gympen en de onvolprezen methode van Wiel Coerver. De Limburgse grootmeester begreep iets wat we tegenwoordig massaal lijken te vergeten. voetbal leer je door de bal duizend keer te raken en niet door een inschrijfformulier te tekenen bij een voetbalschool.
Het ‘leerplan voor de ideale voetballer’ van Coerver was mijn bijbel. Dribbelen, drijven, kappen en draaien. Het was democratie in zijn zuiverste vorm. Of je vader nu chirurg was of in de papierfabriek werkte, de bal luisterde naar iedereen die de moeite nam om te oefenen. Het ging om de baas worden over die leren knikker. Stap voor stap, met de eindeloze herhaling die een kind de zekerheid gaf dat hij iets kon.
Maar wie nu langs de velden loopt, ziet een zorgwekkende trend. We hebben de bal ingeruild voor de bankpas. De commerciële voetbalscholen schieten als paddenstoelen uit de grond. Tegen forse betaling mag je kind – soms zelfs al als peuter van twee – op ‘professionele’ training. Laten we wel wezen: een kind van twee moet leren lopen en vallen, niet in een merktenue een pionnetje ontwijken onder het toeziend oog van een oververhitte ouder.
Het probleem is niet de techniek, het probleem is de psychologie van de portemonnee. Het zijn vaak niet de kinderen die dromen van een profcontract, maar de vaders en moeders die menen dat hun kroost vanaf hun vierde jaar klaargestoomd moet worden voor de Champions League. De druk is tastbaar. Waar vroeger de spelvreugde en de sociale cohesie van de vereniging centraal stonden, regeert nu de prestatiedrang van de kapitaalkrachtige ouder.
Wat we hier zien is de privatisering van het speelplezier. De voetbalvereniging, de hoeksteen van onze sociale sfeer, dreigt een bijrol te krijgen. Terwijl daar juist de echte trainers staan. De vrijwilligers die met passie de basisprincipes bijbrengen. Misschien niet die van Wiel Coerver, maar toch…
Mijn advies? Laten we die commerciële instituten lekker buiten de poorten van de amateurvereniging houden. Geef de kinderen de ruimte om te vallen en weer op te staan zonder dat er een prijskaartje aan hangt. En ouders kunnen die dure academy besparen. Koop het boek van Wiel Coerver, zoek de beelden op YouTube en ga samen naar het trapveldje. Dat is niet alleen beter voor de techniek, maar ook voor het kind. Want een voetballer die plezier heeft, leert meer dan een kind dat moet presteren voor het geld van zijn ouders.
De columns worden mede mogelijk gemaakt door Stucpartner.nl
- Column: polonaise of gepakte tassen
- Column: voetbalschool stress of balplezier
- Column: “Looos”, de kreet die iedereen begreep
De columns zijn geschreven door Gerard Mak voor Voetbal Varia Zaanstreek