Column: toernooi-sores
Het is weer zover. De kruitdampen van de barbecue zijn nauwelijks opgetrokken of het eerste team mag alvast weer lekker balletje trappen op een willekeurig veldje ergens in de regio. Het voetbalseizoen is begonnen. En hoe: met de heilige graal van de Zaanse amateurvoetballers, de oefentoernooien.
Meestal op de vrijdagavond begint het, want dan ruikt het complex nog naar frisse moed en Dreft. De eerste speler komt aan met een voetbaltas, met daarin twee linker sokken en een onderbroek die daar al sinds mei ligt te gisten en hij weet meteen weer waarom hij dit doet. Niet voor de Johan Cruijff Schaal, maar voor de kantine. Na afloop van het potje. De trainer staat al klaar met zijn handen in zijn zij. Die heeft een blik in zijn ogen alsof hij net ontdekt heeft dat de aarde plat is, maar probeert optimistisch te blijven. Met zijn creatieve opstelling van jonge, oude en nieuwe spelers heeft hij de linksback ineens in de spits gezet en de keeper op het middenveld. Het resultaat? Een tactische chaos waar zelfs een IQ-test van gaat janken. Het meegekomen publiek is in totale verwarring en ze mopperen al voordat het seizoen is begonnen.
Na drie verloren wedstrijden en een doelsaldo van min twaalf, staat diezelfde trainer zijn team na afloop op te wachten met een gezicht alsof ze net de Champions League hebben gescoord. “Jongens,” zegt hij met een hese stem en een peuk achter zijn oor, “ik heb voldoende lichtpuntjes gezien.” Lichtpuntjes? Trainer! De enige lichtpuntjes die ze zien is de veldverlichting en de feestverlichting in de kantine. Ze zijn weggespeeld door een fantasie-elftal van de naaste buren omdat hun eigen eerste elftalspelers nog op vakantie waren.
Maar goed, dan komt het hoogtepunt. De finale op zondagmiddag. Geen idee hoe ze daarin beland zijn, waarschijnlijk omdat de helft van de trainers uit hun poule nog creatiever bleek te zijn dan hun eigen trainer. Of misschien door toernooiregels, waarvan niemand iets begrijpt. Maar goed… ze winnen op wonderlijke wijze met 4-1 en omdat het een sportief toernooi is, krijgen zij de hoofdprijs. De cup is binnen. Métershoog. Een glimmende plastic beker waar ‘kampioen Fluttoernooi 2026’ op staat gekrast met een bot mes, maar wel met de dringende kanttekening van de organisatie, dat hij maandag weer ingeleverd moet worden. Want ja, het is een wisselbeker. Effe aanraken en meteen weer inleveren.
Daar staat het winnende team dan. Met een lauwe goudgele rakker in de hand, een arm om een teamgenoot die al sinds 2018 zijn contributie te laat betaald. Heerlijk. Daar leren we wat van. Toch? Heerlijk die toernooien zo bij de aanvang van het seizoen.
Wat is jouw grootste ergernis tijdens zo’n eerste oefenweekend? Bij mij altijd de kramp in mijn kuiten, die kwam altijd te vroeg.
De columns worden mede mogelijk gemaakt door Stucpartner.nl
De columns zijn geschreven door Gerard Mak voor Voetbal Varia Zaanstreek
Foto: afbeelding gemaakt met AI