WK Column: de grote Infantino show
We kijken geen voetbal meer. We kijken naar een hyper commerciële, door airconditioning aangedreven koortsdroom over de Atlantische Oceaan. Het WK 2026 is geen sporttoernooi; het is een realityshow waarin de FIFA heeft besloten dat logica, regels en fatsoen hopeloos ouderwets zijn.
En wij? Wij zitten plichtsgetrouw te kijken. Nou ja, kijken… we zitten ons vooral collectief kapot te ergeren.
Laten we beginnen bij ons eigen “cluppie”. Oranje. We vlogen eruit tegen Marokko na strafschoppen. En hoe. Het was een wedstrijd die zo on-Nederlands was dat je kan spreken dat de Nederlandse school op het kerkhof ligt. Waar was de lef, het aanvalsplan en het positiespel? De arrogantie om met 4-3-3 roemrijk ten onder te gaan?
In plaats daarvan kregen we een tactisch steekspel dat het midden hield tussen een Griekse tragedie en een gemiddelde zondagmiddag in de Kelderklasse. We stonden met vijf verdedigers opgesteld. Vijf! Johan Cruijff heeft zich in zijn graf zo vaak omgedraaid dat hij inmiddels als hernieuwbare energiebron voor heel Amsterdam kan fungeren. En die penalty’s… Timber mist, Kluivert mist, Summerville mist. Het was alsof ze dachten dat het doel de parkeerplaats achter het stadion was. Een blamage. De school is officieel failliet, de leraren zijn gevlucht en het gebouw is gekraakt.
En ondertussen draait de FIFA-marketingmachine op volle toeren. Lionel Messi loopt over dat veld alsof hij de eigenaar is van het stadion. Wat zeg ik? Hij ís waarschijnlijk de eigenaar van de helft van die stadions. Messi mag alles. Als Messi morgen de scheidsrechter een tik op zijn achterhoofd geeft, krijgt de scheidsrechter geel wegens ‘uitlokking’. Hij moet en zal in het toernooi blijven, want stel je voor dat de Amerikaanse plattelander zijn popcorn weggooit omdat de ‘soccer god’ naar huis is. Aan de andere kant van het geopolitieke spectrum hebben we Kylian Mbappé. Die wordt inmiddels op nationaal niveau beledigd door een Paraguayaanse senator. Sinds wanneer bemoeit de senaat van een Zuid-Amerikaans land zich met de sprintsnelheid van een Franse miljonair? Maar het absolute hoogtepunt – of dieptepunt, het is maar hoe cynisch je bent – is de arbitrage. De scheidsrechters interpreteren de regels niet meer, ze improviseren ze ter plekke. Het is puur theater. Een rode kaart die wordt teruggedraaid door Donald Trump?
Ondertussen vliegen de tackles je om de oren. Schoppartijen waar werkelijk niets mee gebeurt. Spelers worden doormidden gezaagd, maar de scheidsrechter kijkt de andere kant op omdat hij druk bezig is met zijn haar goed te leggen voor de 4K-camera’s. En de VAR? Die doet niks, want de VAR is ‘bevangen door de warmte’. De computer in de controlekamer in Texas is gewoon gesmolten. Er zit een scheidsrechter in een busje met een ventilator op zijn gezicht te roepen: “Ik zie niks, het scherm is zwart, geef maar gewoon een ingooi!”
Hoe serieus moeten we dit nog nemen? Geen seconde. Het is een commercieel gedrocht, een gecorrumpeerd stukje volksvermaak dat is gekaapt door oliedollars, Amerikaanse showbizz en politieke ego’s.
En toch… donderdagavond zitten we er weer. Met een biertje, een bak nootjes en een hartslag van honderdtachtig. Niet omdat het zo goed is, maar omdat er niks mooiers is dan je samen met zestien miljoen andere Nederlanders te ergeren aan een spelletje dat we ooit voetbal noemden. Welkom op het WK 2026. Veel plezier, als dat nog lukt
De columns worden mede mogelijk gemaakt door Stucpartner.nl
- WK Column: de grote Infantino show
- WK Column: de kracht van de Oranjemars
- WK Column: de gouden kooi van een stervoetballer
De columns zijn geschreven door Gerard Mak voor Voetbal Varia Zaanstreek
Foto: afbeelding gemaakt met AI