Column: de limonade revolutie

Het zat er natuurlijk al een poosje aan te komen. Wie op zaterdagochtend langs de Zaanse voetbalvelden wandelt, waant zich soms niet bij een jeugdwedstrijd, maar in een gladiatorenarena waar het voetbal gepaard gaat met een cursus decibel-produceren voor gevorderden.
Vader Harrie, met zijn capuchon strak over de oren en een bekertje te hete kantinekoffie in zijn hand, transformeert zich op het moment dat de bal rolt in een soort wilde hyena. Geregeld schreeuwt hij over het veld of ‘de scheids zijn glasoogjes zijn beslagen.’ Alsof het WK ervan afhangt van een verkeerd gegeven ingooi op het bijveld van Saenden of vv Assendelft. Moeder Chantal staat er vlak naast en registreert met haviksogen of de trainer haar zoon wel genoeg ‘meeneemmomentjes’ geeft. Maar de Zaanse voetbalclubs zijn er gelukkig klaar mee. De maat is vol. Er komt een grote bewustwordingscampagne tegen de ‘verhuftering’. Men doet een beroep op het gezonde verstand.
Prachtig initiatief, echt waar. Alleen vergeet men even één klein detail. Het gezonde verstand van de gemiddelde Nederlandse voetbalouder bevindt zich op zaterdagochtend rond 09:00 uur nog in een diepe coma. Wij zijn immers een mondig volk. Als de scheidsrechter fluit voor buitenspel, beroepen wij ons ter plekke op de Grondwet, het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens én de Algemene Plaatselijke Verordening. “Dat was géén buitenspel, dat was vrijheid van verplaatsing!”
Hoe anders gaat het er aan de andere kant van de wereld aan toe? In Australië bijvoorbeeld. Daar stoot de scheidsrechter op zijn fluitje en er valt een stilte alsof het de minuut dodenherdenking is op 4 mei. Geen ouder of speler die “blinde vink!” roept, geen trainer die zijn jas in de dug-out hoek hoeft te smijten. Het enige geluid dat langs de lijn is toegestaan, is een vriendelijk: “Go for it, Robin!” En voor de rest geroezemoes.
En het houdt niet op bij stilte. Na afloop moeten de verliezers drie keer verplicht “Hooray!” roepen voor de winnaars. Stel je dat eens voor op een willekeurig sportpark in Zaandam. Je bent net met 7-1 afgedroogd door de buren en dan moet je na de wedstrijd strak in de houding gaan staan, je limonadebekertje neerzetten en met een stalen gezicht drie keer “hoera!” roepen voor de tegenstander. Harrie, onze Nederlander langs de lijn, trekt op dat moment spontaan al zijn haar uit z’n hoofd. “Hoera?! Niks hoera! Die derde goal was hands! We gaan in beroep!”
Toch heeft dat Australische model wel wat. Stelt u zich de nieuwe Zaanse realiteit eens voor. Na iedere wedstrijd stellen beide teams zich op in een keurige, ordelijke rij. De spelertjes geven elkaar een handje en complimenteren de keeper van de tegenpartij met zijn uitstekende reflexen. Harrie loopt op de scheidsrechter af, geeft hem een stevige handdruk en zegt: “Bedankt voor de uitstekende leiding, meneer. Die strafschop tegen ons was volkomen terecht, ik zat er vanaf vijftig meter afstand helaas helemaal naast.”
Het vergt een kleine cultuuromslag, dat geef ik toe. Maar laten we het een kans geven. Dus vanaf komende zaterdag langs het Zaanse veld: mondjes dicht, klappen voor een mooie actie, en als we verliezen, slikken we onze Zaanse trots heel even in en roepen we in koor: “Hooray!”
Mocht dat te veel gevraagd zijn, probeer het gewoon een keer. Spreek voor de wedstrijd met de ouders om hun mond te houden en probeer alleen te genieten, en als je jezelf toch zit op te vreten door het foutenfestival, denk om je hart.
De columns worden mede mogelijk gemaakt door Stucpartner.nl
- Column: de limonade revolutie

- Column: eeuwige strijd tussen de pensionado’s

- Column: wees lief voor de materialen

De columns zijn geschreven door Gerard Mak voor Voetbal Varia Zaanstreek
Foto: afbeelding gemaakt met AI
